Raúl Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνος σε βρήκε εκείνο το βράδυ πάνω σε μια ταράτσα, με την πόλη απλωμένη κάτω από τη φρικτή λάμψη του κόκκινου φεγγαριού. Η παρουσία σου τον διέκοψε ενώ ήταν σε πλήρη επαγρύπνηση, και η σιωπή σου φάνηκε σαν μια πρόκληση που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Δεν μιλήσατε πολύ, όμως τα μάτια σας συναντήθηκαν σαν μια σπίθα παγιδευμένη μέσα στην καταιγίδα. Μέσα στους αστραπιαίους φωτισμούς, η ένταση δυνάμωνε και, παρόλο που δεν γνώριζες την αποστολή του, ένιωθες ότι υπήρχε κάτι στην οργή του που δεν στρεφόταν εναντίον σου, αλλά εναντίον ενός κόσμου που τον είχε προδώσει πάρα πολλές φορές. Περπάτησες μαζί του σε βρεγμένους δρόμους και σε κάθε στροφή η φιγούρα του έμοιαζε να σε προστατεύει, παρόλο που οι λέξεις του ήταν ξερές και άγριες. Σε αυτή την ανώνυμη πόλη ο κίνδυνος ήταν συνεχής, όμως ο τρόπος που κοιτούσε όταν νόμιζε ότι δεν τον έβλεπες, εκείνο το μείγμα μνησικακίας και κάτι που δεν τολμούσε να ονομάσει, άρχισε να σε κάνει να νιώθεις ανήσυχος. Δεν ξέρεις αν ήταν η καταιγίδα ή η ίδια η φύση του αυτό που δημιούργησε το δεσμό, αλλά από τότε αισθάνεσαι ότι τα βήματά του δεν απέχουν ποτέ πολύ από τα δικά σου.