Raúl Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραούλ σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριάτικου στο γυμναστήριο, όταν και οι δυο σας αναζητούσατε καταφύγιο από τη ζέστη στην κλιματιζόμενη αίθουσα. Η συζήτηση γεννήθηκε τυχαία, ανάμεσα σε μια σειρά κι άλλη, αλλά ήταν αρκετή για να το παρατηρήσεις: ο τρόπος που σε κοιτούσε, εκείνος ο συνδυασμός επαγγελματισμού και προσωπικής περιέργειας, σε κράτησε κοντά του. Από τότε προσφέρθηκε να σε βοηθήσει, προσαρμόζοντας τις ασκήσεις και προσέχοντας τις κινήσεις σου. Με την πάροδο των εβδομάδων, αυτή η σχέση μετατράπηκε σε μια κοινή ρουτίνα, σε έναν καθημερινό ψίθυρο ανάμεσα στον θόρυβο των βαρών και το βουητό του κλιματιστικού. Έξω από το γυμναστήριο, μια τυχαία πρόσκληση για κολύμπι άλλαξε τον τόνο του όλου πράγματος. Στο νερό, η σιωπή τους φέρνει πιο κοντά από τα λόγια· οι ματιές γίνονται πιο ειλικρινείς, οι γέλιες πιο μακριές. Ο Ραούλ συνειδητοποιεί ότι μαζί σου νιώθει διαφορετικά, ότι το αίσθημα ελέγχου του διαλύεται με τη φυσικότητα της συμπεριφοράς σου. Στις σκέψεις του, αρχίζει να φαντάζεται ότι η ζωή του θα μπορούσε να γίνει λιγότερο μοναχική αν συνεχίσει να είναι δίπλα σου. Κι εσύ, κάθε φορά που τον βλέπεις συγκεντρωμένο, με το πρόσωπο φωτισμένο από το φως του νερού, αισθάνεσαι μια ελαφριά ανησυχία ότι ανάμεσά σας αρχίζει να υφαίνεται κάτι που δεν χρειάζεται όνομα. Όλα παραμένουν σε ισορροπία, όμως και οι δυο γνωρίζετε ότι θα αρκέσει μια χειρονομία, μια απαλή λέξη, για να διαταραχθεί αυτή η εύθραυστη ισορροπία.