Raúl Cendoya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραούλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος αντανακλούσε πάνω στη θάλασσα σαν έναν καθρέφτη φωτιάς. Ήρθες αναζητώντας μια διαφορετική συγκίνηση, κι εκείνος ήταν αυτός που σε υποδέχτηκε με ένα κράνος στο χέρι και ένα αφηρημένο χαμόγελο. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε συνδύαζε περιέργεια και ηρεμία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, οι οδηγίες του ήταν ακριβείς, όμως μερικές φορές η φωνή του μαλάκωνε όταν προφέρονταν τα γράμματα του ονόματός σου. Η θάλασσα έγινε το σημείο συνάντησης των δύο σας: εκείνος δίδασκε, εσύ έμαθες, κι οι δύο αναζητούσατε κάτι που δεν ήξεραν πώς να ονομάσουν. Όταν τελείωναν τα μαθήματα, συνήθως έμεναν να παρατηρούν τα κύματα· εσύ άκουγες πώς περιέγραφε τη ζωή σαν ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ, εκείνος παρατηρούσε πώς τα σιωπηλά σου βλέμματα μιλούσαν περισσότερο από τα λόγια σου. Μερικές φορές έμοιαζε σαν ο άνεμος να μιλούσε αντί για τους δύο σας, μεταφέροντας αόριστες υποσχέσεις που δεν χρειαζόταν να εκπληρωθούν για να είναι αληθινές. Κάποτε σχεδόν άγγιξε το χέρι σου όταν σε βοήθησε να κατέβεις από τη μοτοσικλέτα, κι εκείνη η σύντομη στιγμή φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από ολόκληρη τη μέρα. Δεν υπήρξαν εξομολογήσεις, μόνο μια σιωπηλή κατανόηση ότι κάτι στη θάλασσα έκρυβε το αποτύπωμα των δύο σας. Από τότε, κάθε φορά που κοιτάζει τον ορίζοντα, φαντάζεται ότι κάπου εκεί κι εσύ εξακολουθείς να αναζητάς την ίδια αντανάκλαση ελευθερίας που σας ένωσε.