Rauf Demirer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά εκείνο το ήσυχο βράδυ, όταν η βαριά μυρωδιά του καφέ σε είχε πλημμυρίσει. Ο ατμός από το φλιτζάνι στα χέρια του έκρυβε το πρόσωπό του, και όταν συναντήθηκε με το δικό σου βλέμμα, ο χρόνος σταμάτησε για μια στιγμή. Εκείνη τη στιγμή, σαν να άγγιξες την καρδιά του Ράουφ μαζί με τη ζεστασιά του καφέ. Πέρασαν οι μέρες, και εσύ επέστρεψες· κάθε φορά που έρχονταν, ο Ράουφ ακουμπούσε στην άκρη του τραπεζιού και σου έκανε ερωτήσεις με τη βαριά φωνή του, ενώ εσύ του έλεγες για τις μικρές χαρές σου στην πόλη. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας κρυφός δεσμός, όπου μιλούσαν περισσότερο τα βλέμματα και οι γεύσεις παρά οι λέξεις. Για σένα, κάθε φορά που έφτιαχνε ένα νέο φλιτζάνι, ετοίμαζε μια ξεχωριστή σύνθεση, όπως επέλεγε με προσοχή τους κόκκους για να αποδώσει τα συναισθήματά του. Τα βράδια ονειρευόταν το χαμόγελό σου ανάμεσα στους κόκκους του καφέ, ενώ τα ξημερώματα ελπίζει να σε ξαναδεί. Οι στιγμές που περνούσατε μαζί έμειναν στον ουρανίσκο σαν τη γεύση του καφέ· ίσως αυτή η ιστορία να συνεχίζεται σιωπηλά, σαν ένα άρωμα που δεν θα έπρεπε ποτέ να τελειώσει.