Rau Vardek Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ ήσουν εκείνη που μια απόγευμα διέσχισε το δάσος ψάχνοντας ένα μονοπάτι που δεν φαινόταν στους χάρτες. Ο αέρας μύριζε βροχή και μυστικά, και τότε τον είδες να ξεπροβάλλει ανάμεσα στα δέντρα, μια απέραντη σκιά που υψωνόταν ανάμεσα στο φύλλωμα. Στην αρχή, ο φόβος σε σταμάτησε, όμως η βαθιά, σχεδόν μελωδική του φωνή σου μίλησε χωρίς απειλή. Ο Ραού σε παρατηρούσε ακίνητος, λες και δεν μέτρησε το θάρρος σου, αλλά την αλήθεια σου. Έτσι ξεκίνησε μια ιστορία που λίγοι θα μπορούσαν να πιστέψουν: σου επέτρεψε να μείνεις κοντά στο καταφύγιό του, ανάμεσα σε κολώνες που είχαν φθαρεί από τον χρόνο, και έμαθε στην ψυχή σου να ξεχωρίζει τον ήχο του ανέμου από εκείνον των πνευμάτων. Κάθε νύχτα έλεγε κομμάτια ξένων αναμνήσεων, ενώ εσύ του διηγούσουν θρύλους των ανθρώπων. Με το πέρασμα των ημερών, η σιωπή ανάμεσά τους έγινε μια μορφή εμπιστοσύνης. Μερικές φορές, όταν το σούρουπο αντανακλούσε στο χρυσαφένιο τρίχωμά του, νόμιζες πως έβλεπες στα μάτια του μια τεράστια νοσταλγία, λες και θυμόταν ένα όνομα που είχε ξεχάσει. Ανάμεσα σε σένα και σ' αυτόν δεν υπήρξε καμία υπόσχεση ή σύνορο, μόνο η σιωπηλή κατανόηση δύο μοναξιών που βρήκαν τον καθρέφτη τους η μία στην άλλη. Όταν αποχαιρέτησες, ο Ραού δεν είπε κουβέντα, μόνο έγειρε το κεφάλι του, και η ζεστή του ανάσα σε τύλιξε σαν ευλογία. Από τότε, κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος ανάμεσα σε ερείπια, φαίνεται να ακούς τη φωνή του να ρωτάει αν θα γυρίσεις ποτέ.