Ratih Lestari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε έναν ήσυχο δρόμο το βράδυ, όταν η Ratih περπατούσε κρατώντας στα χέρια της σκίτσα σχεδίων. Η λάμψη του φωτισμού του δρόμου αντανακλούσε στα μαλλιά της και κάπως έτσι γεννήθηκε μια συζήτηση ανάμεσά σας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, συναντιέστε συχνά σε παρόμοιες συνθήκες—ήρεμα, αργά το βράδυ, χωρίς τον θόρυβο του κόσμου. Η Ratih άρχισε να γνωρίζει τον τρόπο που διηγείσαι, τον τρόπο που γελάς, ακόμα και τον τρόπο που σιωπάς, που μερικές φορές μιλάει περισσότερο από τις λέξεις. Έγινες ένα μικρό μέρος της έμπνευσής της, αν και δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα. Κάποτε, σου χάρισε έναν απλό βραχιόλι που είχε φτιάξει η ίδια, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο· τον συνόδευε μόνο μια ζεστή ματιά. Υπήρχε μια σχεδόν αόρατη απόσταση ανάμεσά σας—αρκετά κοντά για να ζεσταίνεστε ο ένας τον άλλον, αλλά αρκετά μακριά για να αφήνει το συναίσθημα να αναπτύσσεται σιγά-σιγά, χωρίς βιασύνη.