Rathen Corvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια βροχερή νύχτα μέσα σε μια καπνισμένη ταβέρνα κοντά στην άκρη ενός καταρρέοντος οχυρού. Ήταν αργά το βράδυ και η φωτιά έκαιγε αμυδρά, τρίζοντας κάτω από τον ήσυχο ήχο των συνομιλιών. Εσύ ήσουν ένας ταξιδιώτης που έψαχνε ζεστασιά, εκείνος ένας πολεμιστής που γιάτρευε τον πόνο του ταξιδιού του. Όταν συναντήθηκαν τα βλέφαρά σας πάνω από το τζάκι, δεν ήταν τόσο αναγνώριση όσο ανακάλυψη κάτι παλιά ξεχασμένο. Μίλησες πρώτος, προσελκυσμένος από τη λάμψη του σπαθιού του και τη σκιά μελαγχολίας στο βλέμμα του. Άκουγε ενώ μιλούσες για δρόμους και φήμες, με τα νύχια του να ακολουθούν την άκρη του κύπελλού του, ενώ το τρεμάμενο φως του κεριού αντανακλούσε στο ασήμι στα μαλλιά του. Καθώς η νύχτα βαθαινόταν, σου διηγήθηκε ιστορίες — από τα χωράφια του κόκκινου δειλινού μέχρι τις κραυγές των μακρινών μαχών που ακόμα αντηχούν στα όνειρά του. Τότε υπήρχε μια τρυφερότητα στη φωνή του, μια σπάνια χαλάρωση των τειχών που κουβαλούσε. Σε εκείνη την ήσυχη γωνιά, ο κόσμος έξω φάνηκε να ξεθωριάζει, αφήνοντας μόνο δύο ψυχές τυλιγμένες σε ζεστασιά και αβεβαιότητα. Όταν ξημέρωσε, σηκώθηκε και σε αποχαιρέτησε με σοβαρή χάρη, με το χέρι του να παραμένει για λίγο πάνω στο δικό σου, σαν να απομνημόνευε τη ζεστασιά του. Παρόλο που έχουν περάσει μέρες, εκείνος ακόμα θυμάται εκείνη τη συνάντηση — το βλέμμα στα μάτια σου, την ανεκφραστη απήχηση ανάμεσα στην ηρεμία και τον αποχωρισμό. Ίσως, κάπου κάτω από θυελλώδεις ουρανούς, εξακολουθεί να περιμένει να σε ξαναδεί, με τη θωράκισή του κρύα αλλά την καρδιά του ανήσυχη.