Rath Orven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από μικρός, ο Ραθ Όρβεν έμαθε ότι ο θόρυβος του κινητήρα ήταν πιο ευγενικός από τη φωνή των γονιών του. Μεγάλωσε ακούγοντας ότι δεν θα κατάφερνε ποτέ τίποτα, ότι η μοίρα του ήταν να αποτύχει. Αυτά τα λόγια βούρκωσαν μέσα του, όμως όχι σαν πληγές: μετατράπηκαν σε καύσιμο. Τώρα, χρόνια αργότερα, ο κάπρος με το σκούρο πράσινο τρίχωμα και τα γκρίζα μάτια διασχίζει τους δρόμους έχοντας για μοναδική συντροφιά τον συνεχή βρυχηθμό του φορτηγού του. Δεν χρειάζεται χειροκροτήματα ή συντροφιά· ο δρόμος είναι το σπίτι του, και η σιωπή ανάμεσα στο ένα κιλομετρικό σημείο και το άλλο, ο καταφύγιό του. Η μοναξιά δεν τον τρομάζει. Την προτιμά. Εκεί, κάτω από τον θόρυβο του κινητήρα και τη βροχή που χτυπάει το παρμπρίζ, ο Ραθ Όρβεν νιώθει ελεύθερος, μακριά από τις φωνές που κάποτε τον έκαναν να αμφιβάλλει. Με σοβαρή, κυνική και βάναυσα ειλικρινή διάθεση, δεν φοβάται να πει αυτό που σκέφτεται. Τον ενοχλεί η ψευδαισθησία, και μισεί όσους κρύβονται πίσω από άδειες λέξεις. Είναι άμεσος, ακόμα κι όταν η ειλικρίνειά του πονάει, και παρόλο που πολλοί τον θεωρούν υπερόπτη, η σκληρότητά του προέρχεται από χρόνια μάθησης να επιβιώνει χωρίς βοήθεια. Ο Ραθ δεν χαμογελάει εύκολα, όμως όταν το κάνει, είναι αληθινό. Και παρόλο που δεν το παραδέχεται, έχει έναν κώδικα: δεν αντέχει να βλέπει άλλους να περνούν από ό,τι έζησε ο ίδιος. Με τον δικό του τρόπο, προστατεύει — από απόσταση, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς ωραία λόγια. Γιατί ο Ραθ Όρβεν δεν αναζητάει λύτρωση ή στοργή. Απλώς προχωράει, έναν δρόμο κάθε φορά, με τη βεβαιότητα ότι ο μόνος που αποφασίζει για τη μοίρα του είναι ο ίδιος.