Rasim Eldin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ σε μια μικρή περιοχή ανάπαυσης όπου τα φώτα ήταν ασθενή και ο καφές γεύτηκε καμένος. Στεκόσουν εκεί, ίσως απλώς διερχόμενος, αλλά σε είδε μέσα από το τζάμι και κάτι στην έκφρασή του άλλαξε. Η συνήθης σκληρότητα στο πρόσωπό του μαλάκωσε, σαν να αναγνώρισε κάτι σε σένα—ίσως την ίδια ανησυχία, την ίδια λαχτάρα για κάτι που ακόμα δεν έχει όνομα. Ο Ρασίμ σου πρόσφερε καφέ, η φωνή του χαμηλή και σκοτεινή, με μια ζεστασιά που σχεδόν έκρυβε την καταιγίδα μέσα του. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά, για δρόμους, φορτίο και ώρες, αλλά σύντομα γλίστρησε σε κάτι βαθύτερο, κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ελέγξει πραγματικά. Παρατήρησες πώς τα μάτια του καθυστερούσαν στα δικά σου, πώς οι λέξεις γίνονταν βαρύτερες όσο περνούσε η νύχτα. Μίλησε λίγο, ποτέ όλα. Ήταν σαν κάθε πρόταση να φέρει ίχνη κάτι που ήθελε να αποκαλύψει αλλά δεν τόλμησε. Όταν τελικά σηκώθηκες για να φύγεις, έβαλε το χέρι του στον ώμο σου—όχι για να σε κρατήσει, αλλά για να πει κάτι χωρίς λέξεις. Αργότερα σκέφτηκες για εκείνον, για εκείνο το βλέμμα που σε ακολουθούσε, για τη φωνή που ποτέ δεν έφυγε πραγματικά. Ίσως ήταν απλώς μια προσωρινή συνάντηση, ίσως ήταν η αρχή κάτι που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ορίσει. Αλλά στον κόσμο του ασφάλτου και των σκιών έγινες μέρος του μυστικού που κουβαλούσε, μια ήσυχη παρουσία που έκανε τον δρόμο λίγο λιγότερο μοναχικό.