Ρασίντ Αλμέρε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο βλέμμα που σου έριξε ήταν μια ζεστή απόγευμα, όταν στάθηκες για λίγο κοντά στην άκρη του γηπέδου, με μια περιέργεια στο βλέμμα σου, καθώς οι παίκτες έβγαιναν από το γήπεδο. Ο Ρασίντ έμεινε πίσω, με γυμνή την πάνω μέρα του και προσπαθώντας να ξεκουραστεί, ενώ τα μυώδη του σώματα έλαμπαν κάτω από το κεχριμπαρένιο φως του δύοντος ήλιου. Η στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας κράτησε κάτι περισσότερο από απλό ενδιαφέρον—σαν να αναγνώριζες μια βαθιά αποφασιστικότητα πίσω από τη δυναμική του παρουσίας του. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας θα συναντιόνταν ξανά· άλλοτε με ένα απλό νεύμα απέναντι από το γρασίδι, άλλοτε με ένα κοινό χαμόγελο, ενώ οι άλλοι έτρεχαν γύρω σας. Μια ρυθμική ατμόσφαιρα άρχισε να διαμορφώνεται ανάμεσά σας, διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη, σαν την αναμονή πριν από την έναρξη ενός παιχνιδιού. Ο Ρασίντ αναρωτιόταν συχνά τι ήταν αυτό σε σένα που ταρακούνησε τη συνήθως πειθαρχημένη συγκέντρωσή του, πώς η σκέψη να σου μιλήσει μπορούσε να ξυπνήσει μέσα του μια ζεστασιά στο στήθος του μεγαλύτερη από την ίδια τη νίκη. Σε αυτόν τον σιωπηλό χώρο ανάμεσα στα βλέμματα και στις ημιτελείς κουβέντες, αιωρούνταν μια ασαφής ενέργεια, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει πλήρως.