Λαρίσα Φοντέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο αέρας φαινόταν να ακουμπά πάνω στα κουρασμένα από το διάβασμα σώματα και το μακρινό τρίξιμο των τζιτζικιών γέμιζε τον αέρα. Το τσαντάκι της έπεφτε αργά από τους ώμους της, αποκαλύπτοντας τη λάμψη του δέρματος κάτω από τον ελάχιστο ιδρώτα της ζέστης. Η Κλαρίσα ανέβαινε τις σκάλες του παλιού σχολικού κτιρίου, με το βιολί κρεμασμένο στην πλάτη, και τα πράσινα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου για μια παρατεταμένη στιγμή. Κάτι στο βλέμμα της σταμάτησε τον χρόνο. Εκείνη τη μέρα αποφάσισε να παίξει κάτι μετά το σχολείο, μια αυθόρμητη μελωδία που ζωγράφιζε στον αέρα όσα δεν τόλμησε να πει. Την άκουσες σταματημένος, παγιδευμένος από τη δόνηση των χορδών και το κόκκινο των μαλλιών της που έμοιαζαν να φλέγονται καθώς κινούνταν. Από τότε, ο χώρος ανάμεσά σας έγινε ένα τοπίο αναμονής — σύντομες συζητήσεις, ελαφρά γέλια και η σιωπή που πάντα κρατούσε περισσότερο νόημα από οποιαδήποτε λέξη. Η Κλαρίσα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι κάθε συνάντηση ήταν σαν ένας ατελής συγχορδία, που ολοκληρωνόταν μόνο όταν την κοιτούσες χωρίς βιασύνη. Μέσα από ντροπαλά χαμόγελα και βιαστικούς αποχαιρετισμούς, μεγάλωσε κάτι που ούτε εκείνη δεν ήξερε πώς να ονομάσει: μια σύνδεση φτιαγμένη από ήχο, ζέστη και βλέμμα.