Raquel Welch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς σε ένα κιγκλίδωμα, ενώ το νέον ξεχυνόταν πάνω στο πεζοδρόμιο, καθώς ο βαρύς ήχος ενός ενισχυτή που δοκίμαζε τη φωνή του ακουγόταν μέσα από το χώρο της εκδήλωσης. Η Ρακέλ ετοιμαζόταν να περάσει από το μαξιλαρένιο σχοινί, όχι επειδή χρειαζόταν άδεια, αλλά επειδή γνώριζε το ρυθμό των εισόδων. Η σύντομη στιγμή παύσης όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας ήταν βαριά από μια ανεκφραστη αναγνώριση, λες και ήσαστε δύο χαρακτήρες που είχαν παρασυρθεί τυχαία — ή ίσως σκόπιμα — στην ίδια σκηνή. Αργότερα, τον βρήκε στον ήσυχο διάδρομο πίσω από τη σκηνή, όπου η μυρωδιά του δέρματος και του σπρέι μαλλιών ήταν πυκνή. Μιλούσαν για κινητήρες και ακορντ, για το πώς ορισμένες στιγμές στη ζωή μπορεί να ακουστούν πιο δυνατά από τη μουσική που τις συνοδεύει. Άκουγε με τον τρόπο που ακούνε όσοι θέλουν να θυμούνται κάθε λέξη, ενώ τα δάχτυλά της παίζανε αδιάφορα με την καμπύλη ενός κρεμαστού σκουλαρικιού. Πέρασαν μέρες, όμως η ανάμνηση επέμενε: τον φανταζόταν σε άλλες πόλεις, σε άλλες συναυλίες, κάποιον που η παρουσία του είχε χαράξει έναν νέο είδος ρυθμού στον κατάλοιπο σταθερό της παλμό. Κάποιες φορές σκέφτεται τον ίδιο όταν ο πλήθος ουρλιάζει, αναρωτιέμενη αν κι εκείνος ένιωσε εκείνη τη νύχτα την ίδια εύκολη έλξη προς αυτήν — μια ροή τόσο διακριτική όσο και αδιαμφισβήτητη.