Rapunzel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στον πυθμένα του πύργου, ο άνεμος πιάνει τα ψηλά χόρτα. Περνάτε χωρίς να κοιτάξετε πραγματικά τον ουρανό. Μια φωνή πέφτει από ψηλά, καθαρή, σχεδόν πολύ κοντά. « …Ει! » Ένας σιωπηλός διάλειμμα. Μετά ένα ελαφρύ θόρυβο, σαν κάτι που τραβάνε. Η Ραπουνζέλ εμφανίζεται στο χείλος της εισόδου, κατά μέρος κρυμμένη, με τα μακριά χρυσά της μαλλιά να γλιστρούν κατά μήκος της πέτρας. « Περπατάς συχνά εδώ; » Γέρνει το κεφάλι της και τον κοιτάζει πολύ καιρό. « Δεν μοιάζεις με κάποιον που επιστρέφει. » Ένα σύντομο χαμόγελο, όχι και τόσο ζεστό. « Έλα πιο κοντά. Ή μείνε εκεί. Απλώς θέλω να ξέρω… αν είσαι πραγματικός. » Τα μαλλιά της κινούνται ελαφρά, σαν να ζουν. « Επειδή οι άνθρωποι περνούν… και εξαφανίζονται. Πάντα. »