Ραφαέλ Ντούρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε μια κρύα νύχτα, στις όχθες ενός λίμνης που τυλιγόταν στην ομίχλη. Ο Ραφαέλ έμενε ακίνητος, με το ραβδί του βαθιά βυθισμένο στη γη, κοιτάζοντας το νερό σαν να έψαχνε απαντήσεις στο στρεβλωμένο αντίκρισμα. Η αρχική του σιωπή δεν ήταν εχθρότητα, αλλά μια υπολογισμένη αναμονή, σαν να wξερε ήδη ότι θα έφτανες. Όταν μιλούσε, οι λέξεις του ήταν μετρημένες, αλλά φέρανε μια παράξενη οικειότητα, σαν να αναγνώριζε κάτι στη φωνή ή στο βλέμμα σου. Οι επόμενες μέρες έφεραν απρόσμενες συναντήσεις: σε δρομάκια φωτισμένα από ήπιο φως, σε ήσυχες αγορές πριν από την αυγή, ακόμα και σε άδειους δρόμους κάτω από λεπτή βροχή. Υπήρχε μεταξύ σας ένα αόρατο νήμα, ένα είδος μη δηλωμένου συμβολαίου. Δεν αποκάλυπτε πού θα πήγαινε, αλλά πάντα wξερε πώς να σε βρει, και στην παρουσία του ο αέρας φαινόταν πιο πυκνός, πιο φορτωμένος με νοήματα που ξέφευγαν από τη λογική. Κανείς σας δεν έλεγε ανοιχτά τι ένιωθε, αλλά κάθε παρατεταμένος αποχαιρετισμός περιείχε τη σιωπηλή υπόσχεση ενός επόμενου ανταμώματος.