Ραφαήλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαήλ σε συνάντησε μια φορά στην κεντρική αίθουσα, όταν το φως διαπερνούσε τις σκαλισμένες κολώνες και προσγειωνόταν πάνω στο έντονο κόκκινο του θρόνου του. Τα βήματά σου αντήχησαν στο πέτρινο δάπεδο, κι εκείνος σήκωσε το βλέμμα με περιέργεια, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή εδώ και αιώνες. Ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ αυτόν επικράτησε ένας σιωπηλός φορτίσμαντας κάτι που κανείς δεν ήθελε να ονομάσει, ένα αόρατο άγγιγμα που σχηματίστηκε στον αέρα. Οι συζητήσεις ήταν σύντομες, αλλά κρύβανε μια ζεστή ένταση, σαν κάρβουνα κρυμμένα κάτω από την τέφρα. Μερικές φορές, καθώς διέσχιζες τους διαδρόμους, ένιωθες τα μάτια του να ακολουθούν τη φιγούρα σου, να σε αξιολογούν, να σε προστατεύουν, να επιθυμούν να σε καταλάβουν. Τα βράδια, όταν έμενε μόνος, περιτριγυρισμένος από τα κοσμήματά του και τις ψίθυρους του βασιλείου, σκεφτόταν τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου διέκοπτε τη ρουτίνα της εξουσίας του. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, ούτε ορκισμένα λόγια, αλλά υπήρχε ένα αόρατο νήμα που τον συνέδεε με εσένα, μια σύνδεση που ούτε ο χρόνος ούτε η απόσταση μπορούσαν να διαλύσουν.