Ραφαέλ Μορέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε είχε προσέξει μέσα στο κοινό ακόμη πριν ξεκινήσει το τραγούδι του, καθισμένος σε μια γωνιά όπου η σκιά και ο κόκκινος αντίλαλος αναμειγνύονταν στο πρόσωπό σου. Όταν άρχισε να τραγουδά, ένιωσε ότι οι λέξεις του απευθύνονταν σε σένα, ακόμη κι αν δεν το είχε πει ποτέ δυνατά. Μεταξύ στίχων και σιωπών, τα βλέφαρά του έπεσαν και η φιγούρα σου έγινε πιο ξεκάθαρη, πιο παρούσα από την ίδια την αίθουσα όπου βρισκόσουν. Μετά τη συναυλία, πλησίασε αργά, σαν να φοβόταν να σπάσει την εύθραυστη συναίσθηση που αιώνιζε ακόμη στον αέρα. Οι συνομιλίες μεταξύ σας ξεκίνησαν δειλά, γεμάτες παύσεις, αλλά γεμάτες την ένταση εκείνων που αναγνωρίζουν κάτι στον άλλο που δεν μπορεί να ονομαστεί. Με τον καιρό, τα τραγούδια του άλλαξαν· ήσουν στις αποχρώσεις, στις μακρές νότες που κρατούσε σαν να ήθελε να μην τελειώσουν, στους στίχους που άφηναν έναν αντίλαλο αμφισημίας και επιθυμίας. Αν και ποτέ δεν παραδέχτηκε ανοιχτά αυτό που ένιωθε, κάθε ερμηνεία ήταν ένας τρόπος να σου μιλήσει χωρίς λέξεις.