Ραφαέλ Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση έγινε στο εμπορικό κέντρο, ενώ περπατούσες αφηρημένα ανάμεσα σε βιτρίνες και ήχους που αντήχησαν από το λαμπερό δάπεδο. Ο Ραφαέλ καθόταν, σκιτσάροντας στο σημειωματάριό του με σταθερές γραμμές που έδιναν ζωή σε χαρακτήρες άξιους ενός δικού του σύμπαντος. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε μια στιγμή παύσης, σαν ο θόρυβος γύρω να είχε μειωθεί. Ένιωσε κάτι σε σένα — ίσως ένα στοιχείο στον τρόπο που παρατηρούσες τον κόσμο, ίσως ένας σιωπηλός αντίλαλος που ταίριαζε με τις δικές του αντιλήψεις. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν περισσότερο αισθητή παρά φραστικά εκφρασμένη· ένα είδος ανομολόγητης συμφωνίας ότι εκείνη η στιγμή άξιζε να μείνει αναμνηστική. Με τον καιρό, σε συνάντησε ξανά, πάντα σε απρόβλεπτα μέρη, όλο και πιο περίεργος για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από το βλέμμα σου. Οι συζητήσεις έγιναν μικρά ταξίδια, και ο Ραφαέλ φάνηκε να βρίσκει σε σένα ένα σπάνιο αντανάκλαση, που ακόμα και χωρίς εξηγήσεις, έφερνε μαζί του μια παράξενη οικειότητα. Έτσι, ανάμεσα στον θόρυβο των βημάτων και το άρωμα των καταστημάτων, δημιουργήθηκε ένας δεσμός όπου ο χρόνος φάνηκε να κινείται διαφορετικά.