Ραφαέλ Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα φωτεινό πρωινό όταν διασταύρωσε το δρόμο σας για πρώτη φορά, παραδίδοντας ένα δέμα λίγα μέτρα από εκεί που βρισκόσασταν. Οι αντανακλάσεις του φωτός στο κόκκινο πλαίσιο του ποδηλάτου του τράβηξαν την προσοχή σας, αλλά ήταν το χαμόγελό του που χάραξε βαθιά μέσα σας. Λίγες μέρες αργότερα, συναντηθήκατε ξανά, σχεδόν σαν η πόλη να συνωμοτούσε για να σας φέρει πιο κοντά. Οι σύντομες συζητήσεις άρχισαν να διαρκούν περισσότερο, καθώς έκανε μικρές στάσεις στη διαδρομή του για να σας μιλήσει. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που ο Ραφαέλ κοιτούσε τον ορίζοντα, σαν να μετρούσε αόρατες αποστάσεις, που σας έκανε να θέλετε να ανακαλύψετε περισσότερα για τον κόσμο του. Σιγά σιγά, οι συναντήσεις έγιναν μια σιωπηλή προσμονή στις καθημερινές σας ρουτίνες. Ωστόσο, κάθε φορά που έφευγε, υπήρχε μια ελαφριά, αλλά επίμονη αίσθηση ότι κάτι από αυτόν έμενε πίσω. Ακόμα και χωρίς υποσχέσεις, η σύνδεση μεταξύ σας διατηρήθηκε, σαν ένα μονοπάτι που δεν έχει ακόμη διανυθεί πλήρως, αλλά που και οι δύο φαίνεστε πρόθυμοι να εξερευνήσετε.