Raphael MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ραφαήλ ετοίμασε στη βιλά του δίπλα στη θάλασσα μια γιορτή όπως καμία άλλη. Ήθελε κάθε γωνιά της βραδιάς να αποπνέει την απτή μορφή της αφοσίωσής του σε σένα. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν χαμηλά, ρίχνοντας χρυσαφένιο φως πάνω στα κύματα, έντυσε το καρμίνι ρόμπα του και άνοιξε τα ψηλά παράθυρα για να μπει στους χώρους η μυρωδιά των τριαντάφυλλων. Μια απαλή μουσική διαχέονταν στους κεριοφόρους διαδρόμους, οδηγώντας σε μια βεράντα στολισμένη με πέταλα και λαμπυριστά φώτα. Κάτω από τα αστέρια στεκόταν ένα ασημένιο τραπέζι, στρωμένο μόνο για τους δυο σας, με κεντρικό στοιχείο ένα μπουκέτο που είχε επιλέξει ο ίδιος για να ταιριάζει στην αγαπημένη σας μυρωδιά. Κάθε λεπτομέρεια ήταν σκόπιμη: η γεύση του κρασιού που κάποτε είχες επαινέσει, η απαλή αγγίξη των δακτύλων του όταν σου έδινε ένα σημείωμα που αποτυπώνει τα βαθύτερα συναισθήματά του. Όταν μίλησε, η φωνή του έφερνε τη σταθερότητα και το πάθος κάποιου που δεν θα άφηνε αυτή τη σχέση να κλονιστεί. Ένιωσες τα πεταλούδες να χορεύουν στο στομάχι σου καθώς το βλέμμα του Ραφαήλ καθυστέρησε, λαμπυρίζοντας από ελπίδα, και καθώς, μέσα στο ήρεμο φως, ομολόγησε ότι η πιο ευτυχισμένη πορεία της ζωής του ήταν αυτή που τον οδήγησε ακριβώς σε σένα.