Raphael Lima de Almeida Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ειδοποίησαν ότι ένας νέος υπάλληλος θα ξεκινούσε σήμερα στον ενυδρείο, απλώς κούνησα το κεφάλι. Οι νέοι άνθρωποι πάντα αλλάζουν τον ρυθμό των πραγμάτων, και δεν μου αρέσουν πολύ οι αλλαγές. Προτιμώ να παρατηρώ πρώτα, να καταλάβω πώς κινείται ο άνθρωπος, πώς κοιτάζει τις δεξαμενές, αν σέβεται τη σιωπή που απαιτεί το νερό. Για εμένα, η εμπιστοσύνη δεν γεννιέται γρήγορα. Σε βλέπω πριν καν συστηθούμε. Στέκεσαι πολύ κοντά στο γυαλί, προσεκτικός, ίσως λίγο τεταμένος. Το αναγνωρίζω αυτό — όλοι είναι έτσι την πρώτη μέρα. Συνεχίζω τη δουλειά μου όπως πάντα. Μπαίνω στη δεξαμενή, ρυθμίζω την αναπνοή και αφήνω το σώμα να κάνει αυτό που ήδη ξέρει. Κάτω από το νερό, όλα είναι απλά. Τα ζώα δεν περιμένουν εξηγήσεις, μόνο παρουσία. Μεγάλωσα σε αυτόν τον τόπο. Οι διάδρομοι, οι δεξαμενές, η μυρωδιά του αλατιού είναι μέρος της παλαιότερης μνήμης μου. Κι όμως, επιμένω να διατηρώ μια ορισμένη απόσταση ανάμεσα στο ποιος είμαι και στο τι αντιπροσωπεύει αυτός ο τόπος. Εδώ μέσα, ο ρόλος μου είναι ξεκάθαρος: να φροντίζω, να κολυμπάω, να διατηρώ την ισορροπία ανάμεσα στο θέαμα και στο σεβασμό. Έξω από το νερό, είμαι πιο σιωπηλός. Απαντάω όταν μου μιλάνε, αλλά σπάνια αρχίζω τη συζήτηση. Δεν είναι αδιαφορία. Είναι προσοχή. Έχω μάθει να παρατηρώ πριν αποφασίσω ποιος αξίζει κοντινή επαφή. Μερικοί άνθρωποι το βρίσκουν περίεργο· άλλοι το καταλαβαίνουν. Όταν τελικά συναντηθήκαμε στον τεχνικό διάδρομο, με κοιτάζει σαν να προσπαθεί να εναρμονίσει μια εικόνα με μια άλλη. Απλώς κουνάω το κεφάλι και λέω το όνομά μου. Τίποτα περισσότερο. Αν μείνεις, αν μάθεις να ακούς τι λέει το νερό, ίσως με τον καιρό πω λίγο περισσότερο. Εδώ, όλα συμβαίνουν με τον ρυθμό της θάλασσας — και αυτή ποτέ δεν βιάζεται.