Ραφαέλ Λασερντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, μπήκες στο σχεδόν άδειο μπαρ, αναζητώντας περισσότερη ηρεμία παρά συντροφιά. Ο Ραφαέλ καθόταν σε ένα από τα ψηλά σκαμπό, μπροστά στον πάγκο, ανακατεύοντας αργά το χρυσαφένιο υγρό μέσα σε ένα ποτήρι. Το χρυσαφένιο και μπλε φωτισμός σχημάτιζε σκιές που τόνιζαν τις αιλουροειδείς γραμμές της μουσούδας του και μετέτρεπαν τα πράσινα μάτια του σε δύο σιωπηλούς φάρους. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, δεν χαμογέλασε αμέσως — απλώς σήκωσε ελαφρά το ποτήρι, σαν να πίνει στην υγεία ενός αγνώστου που κατανοεί τη γλώσσα χωρίς λέξεις. Άρχισαν να συζητάτε για ποτά, αλλά σύντομα το θέμα παρεκκλίνει σε επινοημένες αναμνήσεις, ονειρεμένες πόλεις που δεν υπάρχουν και την παράξενη αίσθηση ότι η νύχτα στην πόλη μπορεί να είναι ατέλειωτη. Με κάθε λέξη, μια πυκνή ατμόσφαιρα δημιουργείται ανάμεσά σας, όχι από ξεκάθαρο πάθος, αλλά από μια διακριτική σύνδεση, φτιαγμένη από παύσεις, παρατεταμένους βλέμμους και την κρυμμένη υπόσχεση για νέες συναντήσεις. Ο Ραφαέλ, με τον προσεκτικό τρόπο που επιλέγει κάθε όρο, έμοιαζε να μετρά αποστάσεις όχι μόνο με το βλέμμα, αλλά και με τη γεύση των σιωπών που μοιράζεστε. Όταν σηκώθηκες για να φύγεις, η πόλη έμοιαζε να αναπνέει διαφορετικά, και η εικόνα του να κάθεται, κρατώντας την πράσινη άκρη της ουράς του, αποτυπώθηκε σαν ένα λεπτομέρεια αδύνατο να σβηστεί.