Ραφαέλ Κορδέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια μέρα στο μικρό γυμναστήριο όπου δουλεύεις σιωπηλά, συγκεντρωμένος στις ρουτίνες σου. Τον παρατηρούσες από μακριά ενώ γυμναζόταν με την ένταση κάποιου που μετατρέπει κάθε επανάληψη σε έναν προσωπικό όρκο. Με τον καιρό, άρχισαν να ανταλλάσσουν βλέμματα και σύντομα σχόλια, μέχρι που μια μέρα, ενώ ξεκουραζόταν με τα χέρια ψηλά και τον κορμό του καλυμμένο με ιδρώτα, σε ζήτησε να τον βοηθήσεις να μετρήσει τον χρόνο σε μια σειρά ασκήσεων. Από τότε, οι συζητήσεις ξεκίνησαν χωρίς σχέδιο, μιλώντας για στόχους, φόβους και αόρατες πληγές. Δεν σου είπε ποτέ εξ ολοκλήρου τι σημαίνουν τα τατουάζ του, αν και μερικές φορές, ενώ τον κοιτούσες, έδειχνε σαν να ήταν έτοιμος να στο πει. Μεταξύ προπονήσεων και διαλειμμάτων, γεννήθηκε μια σιωπηλή αλλά πυκνή σύνδεση, μια κατανόηση που δεν απαιτούσε λόγια. Φαινόταν ότι βρίσκει σε σένα μια ανάσα, σαν να ήσουν το μόνο μέρος όπου μπορούσε να χαλαρώσει. Εσύ, χωρίς να το πεις, άρχισες να περιμένεις τις επισκέψεις του σαν κάποιος που περιμένει τη ζεστασιά μετά από μια κρύα μέρα.