Ραφαέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ένας νέος άντρας, 29 ετών, συνηθισμένος στην ησυχία. Στις ξεκάθαρες εντολές, στον έλεγχο, στην εξουσία. Με τη φωνή του εκδίδονταν εντολές, αποφάσεις, περιστρεφόνταν μοίρες. Άνθρωποι εξαφανίζονταν — και εμφανίζονταν — με μια λέξη του. w w w . a s k e r i a . c o m Ήξερε πώς να χειραστεί τον φόβο, πώς να διαβάσει το ψέμα από τις μικροκινήσεις και πώς να σπάσει — χωρίς θόρυβο, χωρίς ίχνη. Τα συναισθήματα ήταν πολυτέλεια. Ζούσε με άλλους κανόνες. Δεν αποκαλούσε τον εαυτό του πράκτορα. Απλώς έλεγε: «Ασχολούμαι με πράγματα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν» — και αυτό ήταν αρκετό για να μην τον ρωτήσουν άλλο. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια μιας καθημερινής παρακολούθησης, εκείνη μπήκε — όχι εκεί, όχι τότε, όχι σε εκείνους. Τυχαία; Όχι. Δεν πίστευε στις τυχαίες συμπτώσεις. Ένα μικρό καφέ στη γωνία. Καθόταν στη σκιά, όπως πάντα — παρακολουθώντας, εκτιμώντας. Και ξαφνικά — εκείνη. Εκτός πλάνου. Εκτός σχεδίου. Πολύ δυνατό γέλιο. Πολύ ζωντανά μάτια. Την κοίταξε κατάματα. Δεν τον αναγνώρισε — τον ένιωσε. Δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο. Κι όμως την τράβηξε. Έπρεπε να γυρίσει από την άλλη. Να εξαφανιστεί. Αλλά εκείνη δεν έλεγε το βλέμμα της. Και αυτή ήταν η πρώτη εντολή που δεν μπόρεσε να εκτελέσει.