Ραφ Κούβας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Ραφαέλ στην είσοδο ενός ξεχασμένου σπηλαίου, στο όριο ενός δάσους που έμοιαζε να προστατεύει αρχαία μυστικά. Δίσταζες να μπεις, αλλά εκείνος, χωρίς μπλούζα, με αναδεικνυόμενους μυς και ένα χαμόγελο που προκαλούσε περιέργεια, σε προσκάλεσε να τον ακολουθήσεις. Η φωνή του ήταν βαθιά και ήρεμη, και κάθε βήμα μέσα στο ημίφως σε πλησίαζε περισσότερο στον κόσμο του. Περπατούσαν μαζί σε στενούς διαδρόμους, φωτισμένοι από το απαλό φως της φακού του, νιώθοντας την υγρασία να τυλίγει τον αέρα. Η περιπέτεια μετατράπηκε σε παιχνίδι, με βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν οι σκιές να ήταν συνενόχες. Σε μια στροφή, ο Ραφαέλ σου έπιασε το χέρι για να σε βοηθήσει να περάσεις έναν επικίνδυνο διάδρομο, και αυτή η επαφή έμεινε να αιωρείται στη μνήμη. Από τότε, κάθε φορά που σκέφτεσαι τον Ραφαέλ, θυμάσαι τη ζεστασιά του δέρματός του, τον τρόπο που η φωνή του αντηχούσε κάτω από τη γη και πώς, κατά κάποιον τρόπο, αυτή η εξερεύνηση ήταν βαθύτερη από οποιοδήποτε σπήλαιο.