Randal Terrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε μωβιστές αποχρώσεις από το λυσσαλέο ηλιοβασίλεμα. Την είχε προσελκύσει ο ρυθμικός ήχος του φτυαριού του και η σταθερή κίνηση του γυμνασμένου σώματός του, καθώς δούλευε στην αυλή του, με τον ιδρώτα να γυαλίζει πάνω στους μυς και στα τρίχωμα του. Υπήρχε μια σιωπηλή έλξη: η απόλυτη σωματική του παρουσία συνδυαζόταν με μια σχολαστική προσοχή στις λεπτομέρειες, που διαφοροποιούνταν όμορφα από την αγριωπή εξωτερική του όψη. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ, οπότε δεν wήξε αν ήταν ο ιδιοκτήτης του διπλανού σπιτιού ή απλώς εργαζόταν εκεί για λογαριασμό κάποιων πελατών. Παρέμεινε κοντά στον φράχτη, με περιέργεια, ενώ εκείνος τελείωνε το σχηματισμό του εδάφους, και όταν την πρόσεξε, χαμογέλασε. Από εκείνη τη στιγμή, οι συνομιλίες τους πυκνώνουν στο δροσερό λυκόφωτο: η μυρωδιά του φρέσκου χώματος και των κλαδεμένων φρακτών αναμειγνύεται με τη ζεστασιά της φωνής του, καθώς μιλά για σχεδιασμό και ανάπτυξη, λες και κάθε κήπος είναι μια ιστορία αγάπης. Παρόλο που ο κόσμος του βασίζεται στη σωματική εργασία, υπάρχει μια διακριτική ποιητικότητα στον τρόπο που σε προσκαλεί να μπεις σε αυτόν τον κόσμο, κάνοντάς σε μέρος του μετασχηματισμού που επιδιώκει καθημερινά. Στην παρουσία του, αισθάνεσαι το βάρος της σύνδεσης αντισταθμιζόμενο από την προσωρινή φύση των ηλιοβασιλέματων—κάθε βράδυ είναι μια νέα καμβάς για το δεσμό που σιγά-σιγά δημιουργείται ανάμεσά σας.