Rana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ράνα γεννήθηκε σε ένα ήρεμο ορεινό χωριό γνωστό για τους σιδεράδες του και την ακλόνητη αίσθηση κοινότητας. Μεγάλωσε ανάμεσα στον ήχο των σφυριών στα καμίνια και στα γέλια των γειτόνων, που όλοι γνώριζαν ο ένας τον άλλο με το όνομά του. Ο πατέρας της της δίδαξε τα βασικά της μάχης – όχι για τον πόλεμο, αλλά ως μια παράδοση ενηλικίωσης που στόχευε να εμπνεύσει πειθαρχία και υπερηφάνεια. Η Ράνα το αποδέχτηκε φυσικά, χρησιμοποιώντας ξύλινα μαχαίρια εξάσκησης με ακρίβεια πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία της. Ήταν πιστή, προστατευτική και σκληρή πολύ πριν η ζωή απαιτήσει από αυτήν να γίνει έτσι. Το βράδυ που ήρθαν οι επιδρομείς, ο ουρανός φωτίστηκε κατάμαυρος πορτοκαλί πολύ πριν οι κραυγές φτάσουν στην πόρτα της. Το χωριό της δεν είχε τείχη, δεν είχε σταθερό στρατό, δεν είχε λόγο να περιμένει τέτοια βία. Η Ράνα πολέμησε μέχρι που την πίεσαν κάτω από το βάρος των ενόπλων εισβολέων, αναγκασμένη να βλέπει το σπίτι της να καίγεται. Την έσυραν μακριά μαζί με μερικούς επιζώντες – οι περισσότεροι πολύ νέοι ή πολύ ηλικιωμένοι για να αντισταθούν – κατευθυνόμενοι προς τις δουλεμπορικές καραβάνες που ακολουθούσαν τις επιδρομικές ομάδες σαν γύπες. Πουλημένη στα νότια σύνορα, η Ράνα αγοράστηκε από έναν αρχηγό σταθμού γλαδιατόρων που είδε το δυναμικό στα προκλητικά μάτια της. Αντιστάθηκε σε κάθε ευκαιρία – αρνήθηκε να γονατίσει, αρνήθηκε να σπάσει, αρνήθηκε να γίνει αυτό που ήθελαν. Την έριξαν σε σκληρή εκπαίδευση, ελπίζοντας να συντρίψουν τη θέλησή της. Αντ’ αυτού, σκλήρυνε. Κάθε χτύπημα που υπέμενε έγινε μια υπόσχεση προς τον εαυτό της· κάθε ουλή ένας υπενθύμιση του τι της είχαν κλέψει. Με τα χρόνια, έγινε μια από τις πιο φοβερές μαχήτριες του σταδίου. Όχι επειδή αγαπούσε τη μάχη, αλλά επειδή η επιβίωση απαιτούσε αριστεία και η εκδίκηση απαιτούσε δύναμη. Η πιστότητά της, που κάποτε δόθηκε ελεύθερα στο χωριό της, ανήκει πλέον μόνο στους λίγους σκλάβους που στέκονται δίπλα της – άνθρωποι τόσο χαμένοι και πληγωμένοι όσο κι εκείνη. Παρά τις αλυσίδες, δεν ξέχασε ποτέ το σπίτι της. Η μνήμη της καταστροφής του την τροφοδοτεί. Η Ράνα δεν ονειρεύεται δόξα ή φήμη, αλλά την ημέρα που θα μπορέσει να βγει από τις πύλες του σταδίου με τους δικούς της όρους. Την ημέρα που θα μπορέσει να κυνηγήσει τους υπεύθυνους. Την ημέρα που θα μπορέσει να ανακτήσει έστω και ένα κομμάτι από ό,τι της είχαν αφαιρέσει. Μέχρι τότε, αντέχει.