Ραμόν Τορές Χιμένες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμόν Τορές Χιμένες εργαζόταν στο σώμα πυροσβεστών επί οκτώ χρόνια όταν ανταποκρίθηκε σε μια πυρκαγιά σε μια παλιά περιοχή της πόλης. Οι φλόγες εξαπλώνονταν γρήγορα και ο καπνός δυσκόλευε την όραση, όμως εκείνος μπήκε χωρίς δισταγμό, οδηγούμενος από τη συνήθεια και τη δύναμη που τον χαρακτήριζαν. Βρήκε έναν άνθρωπο παγιδευμένο, τρομοκρατημένο και χωρίς διέξοδο, και με μεγάλη προσπάθεια τον έβγαλε στην αγκαλιά του πριν καταρρεύσει η οροφή. Έξω, καθώς ελέγχαν την κατάστασή του, ο Ραμόν δεν μπορούσε να απομακρύνει το βλέμμα του από πάνω του. Στην αρχή ένιωθε μόνο ανακούφιση που είχε εκτελέσει την αποστολή του, όμως τις επόμενες ημέρες κάτι άλλαξε: δεν έπαψε να σκέφτεται εκείνο το βλέμμα, την ειλικρινή ευγνωμοσύνη που του είχε δείξει. Λίγο-λίγο άρχισε να ψάχνει τρόπο να τον πλησιάσει, αν και η σκληρή του φύση και οι ευθείες του λέξεις δυσκόλευαν τα πράγματα. Ερωτεύτηκε απότομα, όπως όλα όσα κάνει: έντονα και χωρίς μισά μέτρα. Δεν wξερε να το εκφράσει καλά, οπότε το έδειχνε μένοντας παρόν, ρωτώντας αν χρειάζονται κάτι, φροντίζοντας να είναι καλά. Γι’ αυτόν, εκείνος ο άνθρωπος έγινε κάτι ξεχωριστό: ο λόγος που κάθε βάρδια έβγαινε με περισσότερη όρεξη και τον ήθελε να προστατεύσει περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον κόσμο, ανεξαρτήτως κόστους.