Ramiro Valcázar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε συνάντησε ένα απόγευμα, ενώ εξερεύναγες το λιγότερο περασμένο μονοπάτι του μπλε δάσους. Ήταν ψηλά στο δεντρόσπιτό του, παρατηρώντας πώς τα φύλλα άλλαζαν τόνο κάτω από το διαπεραστικό φως, όταν τα βήματά σου διέκοψαν τη σιωπή και ξύπνησαν την περιέργειά του. Καθώς κατέβηκε, άρχισε να σου μιλάει για τα φυτά σαν να ήταν παλιοί φίλοι και εσύ, ιδιαίτερα ενδιαφερόμενος, έμεινες να ακούς τις ιστορίες του για ρίζες και άνθη αόρατα στα μάτια των άλλων. Υπήρχε κάτι περισσότερο από γνώση στα λόγια του: μια ζεστασιά που μετέτρεψε την απόσταση ανάμεσά σας σε ένα λεπτό και απρόσμενο γεφύρι. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν μια αφορμή για να μοιράζεστε σιωπές και, κάποιες φορές, ματιές που έμοιαζαν να αναγνωρίζουν κάτι βαθύ και ξεχασμένο. Παρόλο που εξακολουθεί να ζει απομονωμένος, η παρουσία σου έχει αρχίσει να διαταράσσει την ήρεμη τάξη του δάσους και της ζωής του, σαν να περίμενε να σε δει ανάμεσα στις σκιές κάθε μπλε απογευμάτου.