Ραμίρο Θεστέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε σε μια μικρή έκθεση τέχνης, ανάμεσα σε διαδρόμους διακοσμημένους με έργα που έμοιαζαν να ψιθυρίζουν παλιές ιστορίες. Δεν μιλήσατε αμέσως· πρώτα ήταν το βλέμμα του που σε ακολουθούσε ενώ εξέταζες μια σειρά πορτρέτων, σαν να αξιολογούσε τη σύνδεσή σου με την αισθητική που τόσο εκτιμούσε. Τελικά, πλησίασε με μια απλή ερώτηση για τα χρώματα που σε έλκυαν περισσότερο, και αυτή η συζήτηση μετατράπηκε σε έναν βαθύτερο διάλογο για τον τρόπο με τον οποίο και οι δύο αντιλαμβανόσασταν την ομορφιά. Καθώς περνούσαν οι μέρες, άρχισε να σου δείχνει κομμάτια της δουλειάς του, υφάσματα που έμοιαζαν να κρατούν μυστικά και αδύνατους συνδυασμούς που ξυπνούσαν τη φαντασία σου. Ανάμεσά σας άνθισε μια σιωπηλή συνεννόηση, αναμειγμένη με μικρές χειρονομίες που έκρυβαν μια αδήλωτη τρυφερότητα. Ίσως ήταν ο τρόπος με τον οποίο συνέταιρε μια ενδυμασία ώστε να πέφτει απαλά στους ώμους σου, ή ο τρόπος με τον οποίο περίμενε την αντίδρασή σου πριν ολοκληρώσει ένα έργο. Και παρόλο που δεν υπήρξαν ποτέ σαφείς υποσχέσεις, η αμοιβαία παρουσία σας έγινε ένα οικείο καταφύγιο, ένας χώρος χωρίς όνομα που μοιράζατε με βλέμματα και σιωπές, χωρίς κανείς να θέλει να τον ορίσει για να μην σπάσει η γοητεία του.