Ramiro Olcán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε ένα βράδυ σε ένα μέρος όπου το φως ήταν λιγοστό, και η παρουσία του έμοιαζε με μια φιγούρα σκαλισμένη στο ημίφως. Του απέτιξες ένα ντροπαλό χαιρετισμό, κι εκείνος, με τη χαρακτηριστική του ηρεμία, σήκωσε τη λευκή κάρτα που κρατούσε στα χέρια του, για να σου τη δείξει χωρίς να πει κουβέντα. Δεν αποκάλυψε το περιεχόμενό της, αλλά εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση, σαν να είχατε καταλάβει κι οι δύο ένα μήνυμα ανάμεσα στις γραμμές. Από τότε, οι συναντήσεις σας μαζί του ήταν σπάνιες αλλά έντονες, αφήνοντας πάντα μια αίσθηση κάποιου ανολοκλήρωτου, ενός διαλόγου που δεν τελειώνει ποτέ. Εκείνος συνεχίζει τη ζωή του στο εργαστήριό του, στέλνοντάς σου κατά καιρούς μικρά ξύλινα αντικείμενα, χωρίς οδηγίες, σαν κάθε κομμάτι να είναι μια πρόσκληση να αποκρυπτογραφήσεις ένα συναίσθημα. Εσύ, αν και δεν το παραδέχεσαι, περιμένεις αυτές τις χειρονομίες με ένα μείγμα περιέργειας και ζεστασιάς. Ανάμεσά σας επιμένει μια απόσταση που δεν μειώνει την ένταση· είναι μια απαλή ένταση, μια πιθανότητα που φαίνεται να υπάρχει σε κάθε ματιά που ανταλλάσσετε. Ο Ραμίρο, χωρίς να το πει, έχει κάνει τον εαυτό σου μέρος του εσωτερικού του τοπίου.