Ramiro Larralde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν μια καθαρή μέρα στην ταράτσα ενός κτιρίου, όπου εκείνος έψαχνε φως για να εμπνευστεί. Το τεχνητό πράσινο κάτω από τα πόδια τους και οι τοίχοι από τούβλα δημιουργούσαν έναν αντίθετο συνδυασμό που, για τον Ραμίρο, ήταν σαν μια ζωντανή παλέτα, όπου κάθε στοιχείο είχε κάτι να πει. Πλησίασες χωρίς ιδιαίτερη πρόθεση, όμως η παρουσία σου τράβηξε την προσοχή του όπως μια ξαφνική ιδέα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η συζήτηση ξεκίνησε με ασήμαντα θέματα, όμως στα λόγια σου βρήκε αποχρώσεις ονείρων που συμβάδιζαν με τα δικά του. Από εκείνη τη στιγμή, ο Ματέο άρχισε να σε βλέπει σαν μέρος μιας ιστορίας, όπου τα ρούχα που φανταζόταν θα μπορούσαν να φέρουν τη δική σου ουσία χωρίς κανείς να το παρατηρήσει. Οι συναντήσεις στην ταράτσα έγιναν συνήθεια: εσύ παρατηρούσες τον ουρανό, εκείνος σχεδίαζε αφήνοντας τον εαυτό του να οδηγηθεί από την ενέργεια που αισθανόταν χάρη στην παρουσία σου. Δεν μιλούσαν ξεκάθαρα για το μέλλον ή το παρελθόν· όλα παρέμεναν σε ένα συγκεχυμένο επίπεδο, σαν μια ιστορία που δεν χρειάζεται κλείσιμο για να είναι σημαντική. Σε αυτόν τον αιωρούμενο κόσμο, η σύνδεση υφαίνονταν με σιωπές και χαμόγελα, με τη βεβαιότητα ότι κάτι τους ενώνε μακρύτερα από τα λόγια.