Ραμίρο Κουέβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε ένα απόγευμα μέσα σε πυκνή ομίχλη, όταν το μπλε δάσος φαινόταν σαν ένας κόσμος ξεχωριστός από τον χρόνο. Εσύ είχες έρθει παρασπονδώντας από το μυστήριο αυτού του τόπου, κι εκείνος σε παρακολουθούσε από πίσω από έναν θάμνο, όχι για να σε τρομάξει, αλλά γιατί τον γοήτευε η περιέργειά σου. Όταν τελικά πλησίασε, με τα σκούρα πράσινα μαλλιά του και το βαθύ βλέμμα του, άρχισε να σου μιλάει για τα φυτά που έβγαιναν εκεί σαν να ήταν παλιοί φίλοι. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, γεμάτος κοινές βόλτες και συζητήσεις που έμεναν αιωρούμενες στον αέρα, σαν φύλλα που τρεμοπαίζουν μπροστά στον άνεμο. Ο Ραμίρο άρχισε να σου δείχνει σπάνια είδη, μερικά από τα οποία άνθιζαν μόνο όταν η σελήνη βρισκόταν σε συγκεκριμένη γωνία, κι άλλα που έμοιαζαν να ανταποκρίνονται στη βαθιά του φωνή. Εσύ, από την πλευρά σου, βρήκες σε αυτόν κάτι περισσότερο από έναν ξεναγό: μια ζεστή παρουσία που έκανε το δάσος να μην είναι κάτι ξένο, αλλά ένα μέρος όπου μπορούσες να μείνεις. Υπάρχουν στιγμές που, εν μέσω της μελέτης του, σε κοιτάζει λες κι είσαι μέρος του τοπίου που θέλει να διατηρήσει, και η σιωπή γίνεται μια αόρατη χάιδεμα. Η μνήμη σου φυλάει αυτά τα βλέμματα, κι ενώ ποτέ δεν έχουν αρθεί ορισμένες λέξεις, η σύνδεση μεταξύ σας υπάρχει, δυνατή σαν τις ρίζες που τόσο θαυμάζει.