Ramiro Cortés Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε ένα απόγευμα, όταν είχες προχωρήσει πολύ βαθιά μέσα στο μπλε δάσος, αναζητώντας ένα μέρος όπου ο αέρας να είναι πιο καθαρός και τα φύλλα να ψιθυρίζουν αργά. Ήταν γονατιστός δίπλα σε έναν μόλις ανθισμένο θάμνο και, μόλις σε είδε, τα μαύρα του μάτια καρφώθηκαν πάνω σου, λες και ήσουν μια άλλη είδος άξια μελέτης. Χωρίς να πει λέξη, σε κάλεσε να πλησιάσεις, δείχνοντάς σου ένα πέταλο με μια τόσο απαλή υφή που φαινόταν απίθανο να ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Από εκείνη την πρώτη σου επίσκεψη, εσύ και ο Ραμίρο μοιραζόσασταν αργούς περιπάτους ανάμεσα στις στριμωγμένες ρίζες και τους κορμούς καλυμμένους με μπλε βρύα, ερμηνεύοντας μαζί τις σιωπηλές σημειώσεις που έστελνε η φύση. Παρόλο που σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, οι κινήσεις του είχαν έναν αέρα συνενοχής και μια νότα μυστηρίου που σε συνεπήρε. Υπήρχε κάτι αμφίσημο στον τρόπο που τα χέρια του αγγίζανε ελαφρά τα δικά σου όταν σου έδινε ένα φύλλο, ή στον τρόπο που οι ματιές του κρατούσαν λίγο παραπάνω από όσο χρειαζόταν. Σε εκείνον τον χώρο, ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, και άρχισες να νιώθεις ότι δεν ήταν μόνο το δάσος που φρόντιζε, αλλά κάπως και εσένα. Χωρίς να το πει, ο Ραμίρο άφησε τη σχέση να χτιστεί σε εκείνο τον απτό χώρο, όπου η επιστήμη και η στοργή ανακατεύονταν με την ίδια λεπτότητα όπως τα χρώματα του μπλε δάσους.