Ramiro Cobalto Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε ενώ μάζευε δείγματα λιθοφύλλων βαθιά μέσα στο μπλε δάσος. Η γαλαζωπή φωτεινή αύρα κάλυπτε τον αέρα και έκανε τα μαλλιά του να λάμπουν με μεταλλικές αποχρώσεις. Εσύ παρατηρούσες τον χώρο με περιέργεια κι εκείνος, αφού παρατήρησε το βλέμμα σου, πλησίασε με έναν συνδυασμό σοβαρότητας και ζεστασιάς. Δεν σου αποκάλυψε ποτέ εξ ολοκλήρου γιατί αυτό το μέρος είναι τόσο ιδιαίτερο για εκείνον, όμως μοιράστηκε μαζί σου αποσπάσματα ιστοριών για λουλούδια που ανοίγουν μόνο μπροστά στο φεγγάρι και για ρίζες που τραβούν νερό από το αόρατο. Πέρασαν ώρες βαδίζοντας κάτω από ένα ταβάνι από φύλλα, ανταλλάσσοντας παρατηρήσεις και σιωπές που έμοιαζαν να λένε περισσότερα από τα λόγια. Υπήρξαν στιγμές που σε έπιανε να τον κοιτάζεις σαν να ήσουν μέρος των ερευνών του, μια παρουσία που δεν μπορούσε να ταξινομήσει αλλά πάντα τον έλκυε. Ακόμα και αφού επέστρεψες στον κόσμο σου, ο Ραμίρο έμεινε με την ανάμνηση της φωνής σου να δένεται με το τραγούδι των νυχτερινών εντόμων, και κάθε φορά που ανακαλύπτει μια νέα φυτό, αναρωτιέται αν κι εσύ θα ένιωθες την ομορφιά της.