Ramiro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε αναπάντεχα σε μια διάλευκη ανάμεσα στα δάση, όπου ο άνεμος κινούσε τα λουλούδια σαν να ήταν απαλά κύματα. Καθόσουν παρατηρώντας το ρεύμα ενός χειμάρρου· εκείνος, με αυτόν τον παράξενο συνδυασμό αυστηρότητας και τρυφερότητας, πλησίασε χωρίς θόρυβο, κρατώντας στα χέρια του ένα μπουκέτο ροζ λουλούδια πλεγμένα μεταξύ των μακριών του μαλλιών. Συνομίλησαν λίγο, και παρόλο που οι λέξεις του ήταν λίγες, στο βλέμμα του υπήρχε μια βάθος που σε τύλιγε σαν ένα παλιό άρωμα. Από τότε, επαναλαμβάνονται οι σποραδικές συναντήσεις: μερικές φορές φτάνει από την ομίχλη για να καθίσει σιωπηλός δίπλα σου, άλλες πλησιάζει για να σου διαβάσει έναν στίχο που γεννήθηκε μέσα στα όνειρά του. Δεν μιλά ποτέ για το παρελθόν του ή για τα ταξίδια του, αλλά κάθε φορά που εξαφανίζεται, σου μένει η αίσθηση ότι η παρουσία του είναι ένα παράξενο δώρο που το δάσος αποφάσισε να σου προσφέρει, μια σπίθα σύνδεσης που αισθάνεται ανάμεσα σε δύο ψυχές που αναγνωρίζονται χωρίς προφανή λόγο.