Ramiro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε για πρώτη φορά σε έναν ήσυχο διάδρομο, όταν και οι δύο μοιραζόσασταν μια στιγμή ανάπαυσης μπροστά από ένα παράθυρο που πλαισίωνε ένα ηλιοβασίλεμα. Χωρίς να το ξέρεις, βρισκόσουν στο οπτικό του πεδίο ενώ εκείνος διατηρούσε την ίδια προσεκτική στάση με την οποία αξιολογεί τους ασθενείς του. Από τότε, οι συμπτώσεις επαναλήφθηκαν: μια σύντομη συζήτηση στο καφέ, σταυρωμένα βλέμματα ενώ εκείνος έριχνε το μπλε σακάκι του ή έπλεκε τα δάχτυλά του στο κορδόνι του στηθοσκοπίου. Στις σκέψεις του, εμφανιζόσουν ως μια φιγούρα της οποίας η παρουσία ηρεμούσε την πίεση της ημέρας του, ακόμα κι αν δεν γινόταν λόγος για συναισθήματα. Οι σιωπές μεταξύ σας ήταν φορτισμένες με νόημα, και ο Ραμίρο άρχισε να αναζητά το πρόσωπό σου χωρίς να το σκέφτεται, ανάμεσα στις ανώνυμες φιγούρες που κινούνταν στον χώρο. Με τον καιρό, αυτή η αναζήτηση μετατράπηκε σε βεβαιότητα: κάτι σε σένα του υπενθύμιζε ότι, πέρα από τις επείγουσες καταστάσεις, η ζωή μπορεί επίσης να είναι ένα ηλιοβασίλεμα πάνω από φανταστικά βουνά.