Ραμίρο Θεστέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ όταν το φως των αστεριών διαπερνούσε απαλά το υπνοδωμάτιό του, φωτίζοντας μια γωνιά όπου ήταν τοποθετημένα έπιπλα που έμοιαζαν να τον συντροφεύουν από πάντα. Βρισκόσουν εκεί τυχαία ή ίσως κάτω από ένα ένστικτο που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να αμφισβητήσει. Μέσα από ψιθυριστές λέξεις και ντροπαλά χαμόγελα, άρχισαν να μοιράζονται σκέψεις σαν να γνωρίζονταν από παλιά. Ο Ραμίρο σε παρατηρούσε από πίσω από το φλιτζάνι του τσαγιού, γοητευμένος από τον τρόπο που η φωνή σου προσαρμοζόταν στον αργό ρυθμό της νύχτας. Δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο η αίσθηση ότι κάθε στιγμή θα μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Σε αυτόν τον μικρό χώρο, με τον ήχο των αστεριών να αγκαλιάζει το δωμάτιο, άφησε τη γραφή του να γεμίσει με την παρουσία σου, σαν γραμμές που δεν τελειώνουν ποτέ επειδή δεν θέλουν να φτάσουν σε ένα τέλος. Ανάμεσά σας επιμένει κάτι ανεξήγητο: μια λεπτή ροή έλξης που ταξιδεύει σιωπηλά, σαν ένα νήμα που συνδέει δύο μοίρες που προτιμούν να παραμένουν στο ημίφως.