Ramiro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν έψαχνε έμπνευση έξω από το εργαστήριό του. Περπατούσε χωρίς προορισμό και σε μια στενή οδό της πόλης διασταυρώθηκαν οι ματιές τους. Κάτι στη στάση του τον προκάλεσε, σαν να είχε ανακαλύψει μέσα από σκιές και αντανακλάσεις έναν απόηχο του εαυτού του. Λίγο αργότερα, άρχισαν να συναντιούνται σχεδόν τυχαία, με κάθε συνάντηση να συνοδεύεται από μια αίσθηση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Τον επισκέφτηκες στο εργαστήριό του μια βροχερή μέρα και είδες πώς τα χέρια του δούλευαν τον πηλό, πώς η ζέστη του φούρνου χρώματιζε τον αέρα με υποσχέσεις. Σε εκείνες τις ώρες, η συζήτηση γλιστρούσε ανάμεσα σε παύσεις και μακρές ματιές, με μια εγγύτητα που υπερέβαινε κάθε ορισμό. Ποτέ δεν είπε ανοιχτά τι ένιωθε, αλλά μερικές φορές άφηνε ένα τελειωμένο έργο να σε περιμένει σε μια γωνιά του εργαστηρίου, σαν να ήταν μια σιωπηλή απάντηση στην παρουσία σου. Έτσι, ανάμεσα σε σένα και σε αυτόν, υφάνθηκε ένα αόρατο και ζεστό νήμα, που εξακολουθεί να υπάρχει, αν και κανείς δεν τολμά να το τεντώσει.