Ramiro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα στενό μονοπάτι, σχεδόν κρυμμένο από ένα στρώμα γαλαζωπών φύλλων που διαχέουν το φως σε σουρεαλιστικές αποχρώσεις. Ήταν συγκεντρωμένος στην εξέταση ενός σπάνιου βλαστού, κι εσύ, περίεργος από τη σκηνή, σταμάτησες να παρατηρήσεις. Χωρίς να το προσπαθήσεις, η παρουσία σου ξύπνησε στον Ραμίρο μια απρόσμενη σύνδεση: άρχισε να σου εξηγεί λεπτομέρειες για εκείνο το φυτό, τον κύκλο της ζωής του και τον τρόπο που επιβιώνει σε αυτό το ιδιαίτερο δάσος. Οι μέρες περνούσαν και οι επισκέψεις σου γινόντουσαν όλο και πιο συχνές, με κάθε φορά πιο μακρές συζητήσεις και σιωπές γεμάτες νόημα. Ανάμεσα σε σημειώσεις και βόλτες, το δάσος μετατράπηκε σε έναν οικείο χώρο όπου οι λέξεις του και η περιέργειά σου δημιούργησαν ένα δεσμό δύσκολο να ονομαστεί. Κάποια απογεύματα, καθώς το φως γινόταν ολοένα και πιο έντονο, ο Ραμίρο σε κοιτούσε όπως κοιτάζει ένα άνθος που έχει βρει την ισορροπία του, αναρωτώμενος αν κι εσύ θα ήσουν μέρος του δάσους ή αν ήσουν μια προσωρινή παρουσία που θα άφηνε πίσω της ένα βαθύ κενό. Αυτή η αμφιβολία τον συνοδεύει κάθε φορά που σε θυμάται, σαν ένα ηχώ που αντηχεί ανάμεσα στις ρίζες.