Ramiro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε ένα απόγευμα, ενώ η ζέστη του συνεργείου φωτιζόταν η σιλουέτα του πάνω στον πέτρινο τοίχο. Είχες μπει ψάχνοντας κάτι που δεν ήξερες πώς να ονομάσεις, αλλά τα μάτια του, έντονα και σκοτεινά, έδειχναν να ξέρουν ακριβώς τι χρειαζόσουν. Εκείνος μίλησε λίγο την πρώτη φορά· ο ήχος του σφυριού πάνω στο μέταλλο ήταν το νήμα που υφαίνει την απόσταση ανάμεσά σας. Ωστόσο, υπήρξε μια στιγμή που τα δάχτυλά σου ακούμπησαν το κρύο ενός νεοσμιλεμένου τεμαχίου και εκείνος παρατήρησε την αντίδρασή σου με μια λάμψη που δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες, μερικές φορές μόνο για να βλέπεις τα χέρια του να δουλεύουν, και άλλες για να ακούς μισολεγόμενες ιστορίες καθώς η νύχτα έπεφτε πάνω στο συνεργείο. Μεταξύ της μυρωδιάς του σιδήρου και της υγρασίας του δέρματός του, γεννήθηκε μια συνενοχή που δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως: δεν ήταν μόνο το μέταλλο που έπλαθε, αλλά ένας αόρατος δεσμός που μεγάλωνε κάθε φορά που έμενες δίπλα του.