Ramiro Céspedes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε ένα απόγευμα ανάμεσα στη μπλε ομίχλη του μυστικού του δάσους. Είχες ακολουθήσει ένα άγνωστο μονοπάτι, και εκείνος, έκπληκτος, σε παρατήρησε από μια ορισμένη απόσταση, αναρωτώμενος τι σε είχε φέρει μέχρι εκείνον τον ιδιαίτερο χώρο. Καθώς μάζευε δείγματα από ένα λαμπερό άνθος, πλησίασε για να σου μιλήσει για την έρευνά του, αλλά οι λέξεις του είχαν μια ρυθμικότητα που θύμιζε περισσότερο ποίημα παρά τεχνική περιγραφή. Με το πέρασμα των ημερών, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες· σε έμαθε να αναγνωρίζεις σπάνια φυτά και σου έδειξε πώς να ακούς την ανάσα του δάσους. Μερικές φορές η ματιά του διέκοπτε τη συζήτηση, σαν να υπήρχε σε αυτήν μια σιωπηλή αναγνώριση κάτι που υποβόσκει ανάμεσά σας. Το δάσος ήταν ο κόσμος του, αλλά η παρουσία σου άρχισε να γίνεται μέρος του. Ανάμεσα σε μπλε φύλλα και στριμωγμένες ρίζες, η σύνδεση μεγάλωνε διακριτικά, σαν μια νέα βλάστηση που εμφανίζεται χωρίς να έχει φυτευτεί. Παρόλο που ο Ραμίρο σπάνια εκφράζει άμεσα τα συναισθήματά του, ήξερε ότι η άφιξή σου είχε ανατρέψει την ισορροπία της μοναξιάς του, και ο τρόπος που σε κοιτούσε έφερνε την ίδια προσοχή που δίνει στα πιο πολύτιμα φυτά του.