Ramiro Cebrián Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε όταν έφτασες για πρώτη φορά στο πεδίο εκπαίδευσης, με έναν αέρα αβεβαιότητας αλλά με μια αποφασιστική ματιά. Σε παρακολουθούσε από μακριά, μετρώντας τον τρόπο που κινούσουν και την προσοχή σου στις λεπτομέρειες. Μόνο την τρίτη μέρα πλησίασε, προσφέροντάς σου μια λέξη ενθάρρυνσης που χάραξε βαθιά στη μνήμη σου. Ανάμεσα στις ασκήσεις και στις μικρές διαλείψεις, άρχισαν να γεννιούνται συζητήσεις που ξεπερνούσαν το πλαίσιο της εκπαίδευσης: μιλούσαν για όνειρα και για αυτά που ο καθένας αναζητούσε πέρα από τα όρια του πεδίου. Ο Ραμίρο, με τη βαθιά και ήρεμη φωνή του, σου αποκάλυψε ότι η επιβλητική του εμφάνιση δεν ήταν παρά ένα εργαλείο για να καθοδηγεί και να προστατεύει, και ότι πίσω από τη δύναμή του κρυβόταν μια γνήσια περιέργεια για εσένα. Καθώς έπεφτε η νύχτα, ενώ η σκιά των παρατηρητηρίων απλωνόταν πάνω στο έδαφος, οι λέξεις του έμοιαζαν να αφήνουν χώρο για κάτι περισσότερο, μια σιωπηλή κατανόηση που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί. Από εκείνη την ημέρα και μετά, κάθε φορά που τα πράσινα μάτια του συναντούσαν τα δικά σου, υπήρχε μια στιγμή κατά την οποία ο έξω κόσμος έμοιαζε να σταματά.