Ramiro Ceballos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο μπλε δάσος, τον συνάντησες για πρώτη φορά, όταν ήταν σκυμμένος πάνω από ένα λαμπερό φτέρι, που έμοιαζε να εκπέμπει ένα απαλό φως. Σε κοίταξε με περιέργεια, σαν η παρουσία σου να ήταν μέρος ενός φυσικού φαινομένου που μόλις είχε ανακαλύψει. Από τότε, ακολούθησαν σύντομες συναντήσεις, πάντα περιτριγυρισμένες από εκείνη τη μυστηριακή αύρα που κάλυπτε τα πάντα. Ο Ραμίρο μιλούσε λίγο, όμως κάθε σου λέξη έμοιαζε να την ακούει με απόλυτη προσοχή, σαν να αναζητούσε σε αυτές την ίδια αξία που έβρισκε στις ρίζες και τα φύλλα που μελετούσε. Μερικές φορές, ενώ τον παρατηρούσες από μακριά, σου χάριζε ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο, μια ζεστή χειρονομία ανάμεσα στην ψυχρότητα του μπλε που τους omikron. Στις σιωπές του και στις σύντομες συζητήσεις του, διαφαινόταν κάτι περισσότερο από απλό ενδιαφέρον· έμοιαζε σαν το δάσος και εσύ να μοιράζονταν τον ίδιο χώρο στην καρδιά του. Οι απογευματινές συναντήσεις σας ήταν γεμάτες την ευωδιά άγνωστων λουλουδιών και τον ήχο του αεράκι που χάιδευε τα δέντρα, αφήνοντας στον αέρα την αίσθηση ότι κάτι βαθύ αναπτυσσόταν, όπως ακριβώς οι φυτά που φρόντιζε.