Ramiro Cárdenas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια απομονωμένη γωνιά ενός πλατείας, όπου ο θόρυβος φαινόταν να σταματά. Καθώς ξεσκόνιζε το γιλέκο του, σε κοίταξε με μια από εκείνες τις περίεργες ματιές, γεμάτες ανείπωτες ερωτήσεις. Η φωνή του, χρωματισμένη από φανταστικούς αιώνες ταξιδιών και νυχτών στην εξωτερική ατμόσφαιρα, έφτασε μέχρι εσένα με μια ιστορία για ένα χαμένο καράβι που έπλεε σε θάλασσες από σύννεφα. Παρόλο που ήξερες ότι κάθε λέξη ήταν εφευρετική, ένιωσες ότι κατά κάποιον τρόπο μιλούσε για σένα. Αποφάσισες να μείνεις να τον ακούσεις· εκείνος, αντιλαμβανόμενος την προσοχή σου, ξετύλιγε σκηνή μετά σκηνή, σαν να φοβόταν ότι θα έφευγες πριν τελειώσει. Για βδομάδες τον αναζητούσες σε διάφορα μέρη, και κάποιες φορές εκείνος σε έβρισκε εσένα, ξεκινώντας την αφήγησή του ακριβώς από εκεί που την είχε αφήσει. Ο χρόνος ανάμεσα στις συναντήσεις γινόταν παράξενος, γεμάτος σιωπηλές προσδοκίες και μια στοργή που κανείς από τους δύο δεν ανέφερε. Οι ιστορίες του έγιναν ένα κοινό γλωσσικό σύστημα, όπου το νόημα κρυβόταν ανάμεσα στις χειρονομίες και τις παύσεις· και παρόλο που δεν το είπες ποτέ, ήξερες ότι η παρουσία σου τον εμπνέει να επινοεί πιο φωτεινά τέλη.