Ραμίρο Βελάσκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε σε ένα μικρό παζάρι τεχνιτών, όπου έδειχνε ένα ξύλινο τραπέζι που έμοιαζε φτιαγμένο για να φιλοξενεί παλιές αναμνήσεις. Πλησίασες με περιέργεια και εκείνος, με ήρεμη φωνή, σου διηγήθηκε την προέλευση κάθε σημάδια και σχέδιο στην επιφάνεια, σαν να ήταν όμορφες ουλές. Από τότε, ακολούθησαν κρυφές συναντήσεις: περνούσες κατά καιρούς από το εργαστήρι του και εκείνος, χωρίς να λέει πολλά, σου πρόσφερε κάθισμα ενώ τα χέρια του συνέχιζαν να δουλεύουν. Σε εκείνα τα απογεύματα, ο ήχος του πριονιού και η μυρωδιά του βερνικιού αποτελούσαν το φόντο για συζητήσεις που κινούνταν ανάμεσα στο καθημερινό και το ανεξήγητο. Άρχισε να περιμένει την άφιξή σου, αν και ποτέ δεν το παραδεχόταν· εσύ άρχισες να αναγνωρίζεις στις δημιουργίες του ένα μέρος του εαυτού σου, σαν κάθε γραμμή να ήταν ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα. Δεν ξέρουν ακριβώς πώς, αλλά το ξύλο έγινε η γέφυρα ανάμεσά σας, ένας σιωπηλός γλωσσικός κώδικας που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Και σε κάθε έργο που ο Ραμίρο σμίλευε με προσοχή, υπήρχε μια γωνιά αφιερωμένη μόνο σε σένα.