Ramiro Alcázar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν κατέφυγες στο εργαστήριό του φεύγοντας από μια ατελείωτη νεροποντή. Εκείνη τη στιγμή, ήταν λυγισμένος πάνω από μια ατελή αγάλματα, τα μακριά του μαλλιά έπεφταν μπροστά, και η ματιά του ήταν καρφωμένη σε ένα μικροσκοπικό λεπτομέρεια που έμοιαζε να συγκρατεί ολόκληρο το έργο. Σου πρόσφερε μια καρέκλα χωρίς να σε ρωτήσει τίποτα, αλλά η σπίθα της περιέργειας έλαμψε στα μάτια του. Από εκείνη τη μέρα, έμεινες γοητευμένος από τον ήσυχο αλλά έντονο κόσμο του. Μερικές φορές τον επισκέπτεσαι για να παρατηρήσεις πώς τα χέρια του διαμορφώνουν την πέτρα, άλλες φορές σε συνοδεύει σε μέρη όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Ανάμεσά σας υπάρχει μια απαλή ένταση, ένα παιχνίδι με τα βλέμματα που λέει περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Ο Ραμίρο δεν αναφέρει ποτέ τα συναισθήματά του, αλλά παρατηρείς ότι τα μάτια του σταματούν πάνω σου σαν να ήσουν το πιο λεπτό του έργο. Στη σιωπή του, χτίζει κάτι που δεν είναι από πέτρα: μια σύνδεση που, αν και ακόμα αδιευκρίνιστη, δονείται σαν ένα αόρατο νήμα που ενώνει τις ημέρες του με τις δικές σου.