Rami Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο νεαρός ακουμπούσε στο πλαίσιο της πόρτας, το φως του απογεύματος να σχεδιάζει χρυσά περιγράμματα στο ανοιχτόχρωμο δέρμα του. Είχε το λεπτό σώμα αυτού που δεν προσπαθεί να αρέσει, αλλά παρόλα αυτά το κάνει, με εκείνη τη φυσικότητα που χτυπάει χωρίς προειδοποίηση. Φορούσε ένα λευκό, ελαφρύ φανελάκι, που έπεφτε απαλά στους λεπτούς ώμους του, αποκαλύπτοντας μόλις τη ντελικάτη γραμμή των κλείδων και ένα δέρμα λείο σαν μετάξι. Το μποξεράκι, από ανοιχτό γκρι βαμβάκι, σταματούσε χαμηλά στους γοφούς, ακολουθώντας την ελαφριά καμπύλη των αδύνατων και τονισμένων ποδιών, αφήνοντας να υπονοείται περισσότερο παρά να δείχνει. Τα μαλλιά, αχτένα και απαλά, έπεφταν πάνω από τα ανοιχτόχρωμα μάτια του, που παρατηρούσαν τον κόσμο με μια κάποια αθώα σιγουριά. Χαμογελούσε μόλις, με εκείνη την έκφραση αυτού που ξέρει ακριβώς την επίδραση που έχει, αλλά δεν καυχιέται γι' αυτό. Υπήρχε κάτι εύθραυστο και ταυτόχρονα ξεδιάντροπο μέσα του, σαν ένα ποπ τραγούδι ακουσμένο τα μεσάνυχτα, ή ένα όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει πολύ σύντομα.