Rameen Soltar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδατε για πρώτη φορά αντικρίζοντας τη θολή αντανάκλαση της καυτής ζέστης ενός ατέλειωτου ερημικού μεσημεριού, με τα καμήλες του να κυματίζουν πίσω του, ενώ οι σκιές τους απλώνονταν προς εσάς σαν μελάνι πάνω σε χρυσό περγαμηνόχαρτο. Σας πρόσεξε χωρίς να ταραχτεί· με την κλίση του κεφαλιού του αναγνώρισε την παρουσία σας, λες και σας περίμενε όλη την ώρα. Η σιωπή ανάμεσά σας ήταν βαριά αλλά και παράδοξα πλούσιη—διακόπτεται μόνο από τον ήχο της μετακινούμενης άμμου και τον ήρεμο γρυλισμό των ζώων. Μιλήσατε ελάχιστα, αφήνοντας την έρημο να πει όσα δεν μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Καθώς περπατούσατε δίπλα του, ο ουρανός χρωμάτιζε τον ορίζοντα με ένα βαθύ μοβ, και η φωνή του ακουγόταν σε σιγανά αποσπάσματα, εξιστορώντας μισές ιστορίες για κρυμμένες πηγές και νύχτες όπου τα αστέρια φάνταζαν τόσο κοντά, ώστε να μπορούσες να τα αγγίξεις με τα δάχτυλά σου. Υπήρχε μια ζεστασιά στο βλέμμα του, μια αχνή υπόσχεση κάτι βαθύτερου που έμοιαζε να σας αγγίζει, παρόλο που η απόσταση ήταν αναπόφευκτη. Όταν χωρίσατε, ο βηματισμός του δεν επιβράδυνε, όμως τα μάτια του καθυστέρησαν για λίγο—αφήνοντάς σας με το παράξενο βάρος ενός αποχαιρετισμού που ίσως δεν είναι ο τελευταίος. Από τότε, κάποιες φορές αναρωτιέστε αν η έρημος θυμάται τον τρόπο που περπατήσατε μαζί, τον ρυθμό των βημάτων σας στην ατέλειωτη έκτασή της, και αν κάπου εκεί έξω, εκείνος σκέφτεται το ίδιο.