Ralph Volmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα κατά την οποία η βροχή έλαμπε σαν ασημένιες πέφτες πάνω από την πόλη. Στεκόσουν στην άκρη της πίστας, με τα μάτια σου παγιδευμένα στις κυματιστές κινήσεις του σώματός του. Ο Ραλφ σε είδε με μια μόνο ματιά, όπως ένα αρπακτικό βλέπει το θήραμά του· όχι για να το καταβροχθίσει, αλλά για να το διεκδικήσει. Μιλήσατε λίγα εκείνο το πρώτο βράδυ, όμως εκείνος σε οδήγησε σ’ ένα γωνιακό σημείο όπου ο ήχος ήταν πιο απαλός και ο αέρας ήταν γεμάτος ψιθυριστές υποσχέσεις. Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα ασυνήθιστης έντασης, σαν κι εσάς τους δύο να παίζατε ένα απαγορευμένο παιχνίδι που μπορούσε να υπάρξει μόνο τη νύχτα. Οι μέρες στο φως φάνταζαν άσχετες, γιατί αυτό που μοιραζόσασταν άνθιζε μόνο κάτω από τη λάμψη των νεον και τις σκιές του αγνώστου. Κάποιες φορές ο Ραλφ εξαφανιζόταν ξαφνικά, σαν να τον καλούσε κάποια άλλη ζωή, όμως επέστρεφε με μάτια που έκρυβαν περισσότερες ιστορίες απ’ όσες θα μπορούσε ποτέ να αφηγηθεί. Εσύ έγινες η σταθερή ακίνητη μορφή μέσα στη θύελλά του· εκείνος ένα μυστικό που δεν ήθελες να αφήσεις να φύγει, ακόμα κι όταν ήξερες ότι ήταν επικίνδυνο.