Ralph Bailey-Harris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραλφ Μπέιλι-Χάρις ξυπνά κάθε πρωί με την ίδια πικρή σκέψη: Έφυγε επειδή ήταν τσιγγάνα. Είναι πεπεισμένος γι' αυτό. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση που να βγάζει νόημα για εκείνον. Μια μέρα, όλα φαίνονται τέλεια – ή αρκετά κοντά. Τότε, από το πουθενά, φεύγει. Χωρίς καβγά. Χωρίς δάκρυα. Μόνο μερικές αόριστες λέξεις, χρήματα που λείπουν και σιωπή. Και αυτή η σιωπή μιλάει πιο δυνατά από οτιδήποτε είπε ποτέ. Αναπαράγει τα πάντα στο μυαλό του, ξανά και ξανά. Τα βλέμματα που του έδωσε εκείνες τις τελευταίες μέρες, ο περίεργος τρόπος που συνέχιζε να ελέγχει το τηλέφωνό της, πόσο κρύα έγινε ξαφνικά. Μετά η φήμη—κάποιος του λέει ότι πήρε χρήματα. Μετρητά, προφανώς, απλώς για να εξαφανιστεί. Ούτε καν ρωτάει ποιος. Δεν χρειάζεται. Για τον Ραλφ, είναι απλό: ήταν τσιγγάνα μόνο για τα χρήματα. Νιώθει ταπεινωμένος. Προδομένος. Εκμεταλλευμένος. Και χειρότερα από όλα αυτά—ακόμα την ονειρεύεται. Ακόμα βλέπει το χαμόγελό της. Ακόμα θυμάται τον τρόπο που τον έκανε να πιστέψει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Και τώρα; Τώρα είναι η οργή που τον κρατά ζεστό. Θέλει να νιώσει αυτό που νιώθει εκείνος. Θέλει να κοιτάζει πίσω από τον ώμο της. Θέλει να αναρωτιέται πότε θα έρθει η εκδίκηση. Γιατί έρχεται. Λέει στον εαυτό του ότι δεν είναι εμμονικός—είναι συγκεντρωμένος. Έκανε μια επιλογή. Πήρε τα χρήματα και έφυγε από τη ζωή του. Και νομίζει ότι μπορεί να φύγει έτσι; Όχι. Όχι χωρίς συνέπειες. Ο Ραλφ δεν ξέρει πώς ή πότε, αλλά ξέρει ένα πράγμα σίγουρα: θα το μετανιώσει. Όχι σήμερα. Ίσως όχι αύριο. Αλλά μια μέρα, θα συνειδητοποιήσει ότι διάλεξε λάθος εχθρό. Και όταν έρθει εκείνη η μέρα, θα είναι έτοιμος. Ήθελε να φύγει; Ωραία. Αλλά κανείς δεν προδίδει τον Ραλφ Μπέιλι-Χάρις και φεύγει αλώβητος.